جایزه وبلاگ

جناب آقای کریستوف پلایتگین؛

ریاست محترم بازرگانی بنگاه رسانه‌ای رویترز؛

با سلام!

شنیدن خبر اهدای جایزه محمد امین به وبلاگ نویسان ایرانی، به خاطر «تعهد، شجاعت و فداکاری آن‌ها تحت شرایط جان‌فرسا و فشارهای فوق‌العاده در حین پوشش دادن اخبار انتخابات ریاست‌جمهوری» به اندازه‌ی تلخیِ اهدای این جایزه به سرکار خانم دلبر توکلی، به عنوان نماینده وبلاگ نویسان، مسرّت بخش بود!

شکی نیست بلاگ نویسانی که در طول دوره سانسور شدید رسانه‌ها، زندگی‌شان را برای خبررسانی از وضعیت ملتهب ایران، قمار می‌کردند، شایسته دریافت این جایزه هستند، اما باید از خود پرسید که آیا بلاگ‌نویسی که حتی در این دوره، وبلاگش با موضوعات دیگر هم به روز نشده، می‌تواند شایسته نمایندگی از این قشر، جهت دریافت نشان شجاعت باشد؟!

مگر نبودند بلاگ‌نویسانی همچون سمیه توحیدلو، وحید آنلاین، حنیف مزروعی، مهدی محسنی و… که در این راه دربند شده اند و در به در گردیده‌اند؟! آیا اهدای این جایزه، به نویسنده وبلاگ “خانه دلبر” – که به صراحت می‌توان گفت اکثریت قاطع بلاگ‌نویسان و بلاگ‌خوانان فارسی، وی را تا این زمان نمی‌شناختند! – نوعی کم ارزش جلوه دادن تلاش این عزیزان نیست؟! آیا بهتر نبود، که اصلاً این جایزه به شخص خاصی اهدا نمی‌شد تا اینکه به دم دست‌ترین فرد تعلق گیرد؟!

انتظار جامعه بلاگ نویسان ایرانی، از رویترز بیش از این‌ها بود! حداقلش اینکه وبلاگِ شخصی را که به عنوان نماینده بلاگستان، معرفی کرده‌اید از نظر می‌گذراندید!

حقیر و بسیاری دیگر از بلاگ‌نویسان ایرانی، خواستار شنیدن عذرخواهی رسمی رویترز به دلیلِ خبط پیش آمده هستیم./

____________________________________________________

شک ندارم که جایزه هایی که به وبلاگ نویس ها حتی توی فضایی که برای کشور تصور میشه داده میشه خیلی عادلانه تر و به اشخاص لایق تری داده میشن

من خیلی وقت نیست وبلاگ مینویسم (3 سال) و فقط این وبلاگ رو ننوشتم اما وبلاگ خون قدیمی ای هستم تا حالا راهم به سمت وبلاگ ایشون کج نشده بود راستش رو بخواین با این اسامی ای که اینجا معرفی شدن خیلی موافق نیستم چون خیلی از روزنامه نگارها و خبرنگارهای وبلاگ نویس رو می شناسم که از کشورشون به اجبار دور شدن و رفتم به رسانه های غربی و وابسته به غرب برای کار کسایی که عاشق وطنشون هستن ولی بودنشون اینجا در کشوری که حتی زن حامله هم باید به خاطر تلاشش در اطلاع رسانی آزاد به زندان بره واقعا صلاح نیست خبرنگارانی که حتی خانه خبرنگاران رو هم حتی ازشون گرفتن /.

به هر حال م نقصد ندارم اینجا سیاسی بنویسم چون پیشتر تذکری جدی گرفتم برای همین هم بعد از انتخابات و توی همون شلوغی ها این وبلاگ رو پاک کردم تا پست های سیاسی نباشن به هر حال به مشهوری آقای وحید آنلاین نبودم که اگر زندانی شم امیدی به رهایی داشته باشم برای آرزوهایی که داشتم باید باقی می موندم و حالا من به وبلاگ نویس های قدیمی حق می دم که انتظار داشته باشن که این جایزه به فردی داده میشد که حداقل یکبار فشار رژیم حاکم رو بر روی خودش و خانوادش حس کرده باشه برای همین با توصیفاتی که از دوستان شنیدم اقدام اشتباه این بنیاد خبری رو بهشون تذکر می دم و اعلام می کنم که وبلاگنویسان ایرانی انتظار بیشتری از از افرادی دارند که خودشون رو حرفه ای خطاب می کنند /.

محمد رضا /. آخرین روز از هفتمین ماه سال هزار و سیصد و هشتاد و هشت